Winiarstwo swoją tradycją sięga 10 000 lat. Odkrycia archeologiczne w Azji Mniejszej w dorzeczu rzek Eufratu i Tygrysu pozwalają na przypuszczenie, że w tym czasie uprawiano już winorośl i że właśnie na tym terenie narodziły się początki winiarstwa. Nie chodziło wtedy jeszcze o wytworzenie napoju odurzającego, lecz o zwiększenie trwałości soku uzyskiwanego z winogron. Poznanie właściwości konserwujących alkoholu zawdzięcza się przypadkowemu odkryciu. Pozostawiony na dłuższy czas sok gronowy i zmiażdżone owoce winogron zaczęły fermentować. Nie potrafiono wówczas wyjaśnić przyczyny tych przyjemnie odurzających właściwości towarzyszących tak zakonserwowanemu napojowi. Nie należy się więc dziwić, że w różnych kręgach kulturowych określone bóstwo było czczone jako bóg wina odpowiedzialny za wpływ na duszę. W czasie winobrania Grecy składali liczne ofiary bogowi Dionizosowi, zaś Rzymianie bogowi Bachusowi.
Jak obecnie podczas mszy katolickiej, także i dawniej wino odgrywało ważną rolę w uroczystościach religijnych. W Egipcie sok winogronowy należał do napojów przeznaczonych dla uprzywilejowanej warstwy narodu. W okresie budowy piramid, czyli mniej więcej 2500 lat przed Chr. wino pite było przez władców, podczas gdy niewolnicy musieli zadawalać się rodzajem piwa.
Egipt należał do pierwszych krajów zajmujących się systematyczną uprawą winorośli. Przed około 4000 laty wino przywędrowało do Grecji, gdzie po raz pierwszy stało się napojem ludu. Grecy już wtedy próbowali je ulepszać przez mieszanie rozmaitych owoców lub dodawanie miodu. Umieli również wytwarzać z wina ocet.
Z obszaru kultury egejskiej uprawa winorośli przeniosła się najpierw do Włoch, a następnie do Hiszpanii i Francji. Już w okresie przed narodzeniem Chrystusa Rzymianie wprowadzili uprawę winorośli do Germanii. Do tego czasu bowiem Germanie sprowadzali najpierw wino greckie, a potem galijskie.
Na terenie obecnej Austrii uprawa winorośli osiągnęła swój pierwszy rozkwit, gdy cesarz rzymski Probus w roku 280 po Chr. zniósł obowiązujący od roku 91 po Chr, zakaz uprawy winorośli na północ od Alp. Dzięki temu zaczęto zakładać winnice wzdłuż Dunaju oraz w okolicy jeziora Nezyderskiego, w Eisenberg i w Styrii, do czego przyczynili się głównie osiedleni na tych terenach rzymscy legioniści. Dzięki Rzymianom polepszył się i rozszerzył asortyment odmian winorośli, a także nastąpił postęp w technice winiarskiej.
Jakość wyrabianych wówczas win nie da się porównać z jakością win współczesnych. Starożytne wina należy sobie wyobrazić jako napój bardzo kwaśny i mętny. Znaczny rozkwit winiarstwa nastąpił około roku 800 po Chr. w okresie panowania Karola Wielkiego. Władca ten sprowadzał winorośl z typowych obszarów jej uprawy i polecał sadzenie jej na zboczach o szczególnie korzystnym klimacie. Starał się też rozpowszechniać uprawę winorośli, która w owych czasach prowadzona była głównie przez klasztory. W XVI wieku obszar uprawy winorośli w Niemczech osiągnął swoją największą wartość wynoszącą około 300 tys. ha. W roku 1983 obszar ten wynosił już tylko 90 tys. ha, a obecnie ma wielkość 105 tys. ha i obejmuje 65 tys. winnic.
W Polsce winorośl uprawiana była już w XII wieku. W okresie średniowiecza winnice powstawały nie tylko przy klasztorach (głównie benedyktynów i cystersów), ale również wokół miejskich murów, przede wszystkim na południu, ale też w okolicach Torunia i Poznania. Niestety podczas ochłodzenia klimatu w Europie w XVII i XVIII wieku, zwanego małą epoką lodową, polskie winiarstwo niemal całkowicie zanikło.
Średni obszar uprawy winorośli w Austrii lub Francji wynosi około 48 tys. ha (32 tys. gospodarstw winiarskich). Jak z tego wyraźnie wynika, są to raczej gospodarstwa małe, z których nie więcej niż połowa ma powierzchnię poniżej 1 ha.
Od XVIII w rozwija się uprawa szlachetnych odmian winorośli, wino wyrabiane jest z większą starannością, a także pojawia się większa różnorodność odmian. Dopiero w tym okresie powstało funkcjonujące jeszcze do dzisiaj określanie różnic jakościowych win, jak np. wino markowe, wino młode, itp.